Dagelijkse waarnemingen
Speelderkens 2
16:30, 28/01/2010
.. 0 reacties
.. Link
Ik zou toch vertellen wat Speelderkens eigenlijk voor wezens zijn. Intussen hebben ze zich sinds een maand in de kas genesteld. Hoewel dit niet een goed woord is voor dit stel ruzievinken. En dit is ook alweer geen goed woord, want het zijn duiven. In ieder geval is het een voordeel dat ze een lollig kuifje op hun achterhoofd hebben, maar dan heb je ook alles gezegd. Het ene stel is blauwgrijs, het andere is roodbruin. De laatsten hebben het zwaar, want de blauwen willen liever dat de bruinen niet mee eten van het graan. Het wordt straks beter, zegt hun baas. Ze moeten eerst jongen krijgen en dan mogen ze vrij vliegen. Ze komen dan terug voor de kleintjes. Een optimistisch beeld... hoe komen ze ooit aan vrijen toe tijdens de dagelijkse ruzies. (wordt vervolgd.)
Ambitie
17:06, 23/12/2009
.. 1 reacties
.. Link
Als ik zou opgroeien in deze tijd zou ik te weten kunnen komen of Het Hoofd Der School (van de Mulo in 1941 te Delft) het bij het rechte eind had toen hij mijn ouders verkondigde:
“ Het meisje heeft geen ambitie”.
Ik voelde me meteen gerustgesteld, want wat je nu eenmaal niet hebt dat kun je ook niet meer krijgen. Daar hoef je dan verder niet meer over na te denken. Of mijn vader en moeder daar ook zo over dachten wist ik niet... ik was allang weer onderweg naar de mooiste plek om te gaan spelen, de tuinderij aan de overkant.
Mijn kleinkinderen groeien op in deze tijd. Er is een heel druk kleindochtertje bij dat zo goed wordt opgevangen en begeleid, dat haar schooltijd geen belemmering vormt voor het plezier in haar bestaan. Integendeel, ze vindt het fijn op school. Dit is iets waar ik met ontzag naar kan kijken. En ik voel bewondering en waardering voor mijn oudere kleinzonen en kleindochters. Naast studie zijn er baantjes, zij kleden zich smaakvol en zien kans om te reizen naar verre oorden. En... het zijn ook nog eens schatten van mensenkinderen geworden.
Als ik mocht kiezen in welke tijd ik zou kunnen opgroeien... Já, zeker in deze tijd! Je weet maar nooit, misschien heeft het meisje wel ambitie...
Speelderkens
17:54, 15/11/2009
.. 1 reacties
.. Link
We gaan ze binnenkort ophalen, de Speelderkens. Wat dat zijn? Ik zal het vertellen. Maar eerst moeten ze welkom geheten worden, anders is het niet eerlijk. Dus... doe maar mee met het uitkijken naar die aardige....
Spinpoes
14:44, 29/09/2009
.. 0 reacties
.. Link
SPINPOES
Het is pikkedonker, ik lig in bed en ik hoef niet hard te gaan zingen.
Helemaal niet, want Poes is stiekem de slaapkamer binnengeglipt. We zijn allebei heel stil. Niet echt stil, Poes spint en dat is mooier dan zingen. Zij ligt op mijn borst en het spinnen dreunt donker door mijn ribben. Ik kriebel haar achter het oortje en dan hoor ik nog een extra geluidje, iets hoger aan het eind van haar ademhaling, of aan het eind van de uitademing, dat weet ik niet precies. Het spinnen wordt zachter, ik voel het resoneren in mijn borst niet meer.
Het spinnen houdt op. Poes slaapt! Het lijkt net of Poes is vertrokken. Ik schud haar zachtjes wakker en gelijk is er het spinnen weer. Op volle kracht. Zelfs het hoge uithaaltje doet ze erbij! Achter mijn ribben is er een vrolijk gevoel, het lijkt wel of ik zelf kan spinnen. Brrrrrrrm.... Brrrrrrrm.... Ik voel het geluid niet alleen, ik hoor het overal en het zwelt aan tot een geweldig gedreun. Poes en ik, wij samen, wij vliegen weg! Wij liggen op roodfluwelen kussens en we kunnen uit een rond raampje kijken. Buiten is het nog donker. De stad is al ver achter ons, we vliegen boven weilanden, waar schimmige figuren staan te dromen. Het zijn koeien en paarden, ze slapen. Eigenlijk slapen wij ook nog. Wij hoeven niks. Zelfs het spinnen is overgenomen door het poezenvliegtuig. Het bromt en dreunt door onze lijven heen. Ik had altijd al gedacht, dat het heerlijk was om een Poes te zijn. Maar een Poes op reis in een echt poezenvliegtuig, daar zou ik niet eens van gedroomd hebben. Ik probeer met mijn staart te zwaaien, het gaat niet, daar word ik nijdig van. Nu word ik goed wakker en wat zie ik? Poes houdt mijn staart vast met haar tandjes. Om me te plagen; om mij wakker te maken! Ik vind het niet erg, integendeel, alleen mijn staart is boos. Die zwaait en zwiept nog even heen en weer. Poes lacht en ik ook. Het vliegtuigje bromt en ronkt nog steeds. Wij zijn op reis en zelfs op een heel verre reis. Andere katten hangen landerig in hun mooie, rode fluwelen kussenmandjes.
Ik denk dat zij al erg vaak op reis zijn geweest en daardoor niet meer zo opgewonden zijn als wij.
De poezenstewardess miauwt door de intercom, dat het bijna tijd is om te landen. 'Jemig', zegt Poes, 'Waar zullen we terecht komen? Heb jij ook zo'n honger?' vraagt ze. Er worden namelijk geen maaltijden geserveerd in het poezenvliegtuig. Dat kan niet, omdat de stewardessen op vier pootjes lopen. Ja, ik heb reuze trek, maar ik weet eigenlijk niet in wat. Ik denk aan een muis en zelfs aan een vogeltje. Ik kan er niet lang over nadenken, want het vliegtuig zakt zo snel omlaag, dat mijn oren dichtklappen en ik zie dat Poes scheel kijkt van schrik. De landing gaat voortreffelijk en via een soort glijbaan komen we op een weiland terecht. De zon schijnt, het is lekker warm en wij rennen een eind, gewoon voor ons plezier. Ik zie een grote boom en voor het eerst in mijn leven kan ik daar zo in klimmen. Mijn nagels zorgen ervoor, dat ik me goed kan vastgrijpen in het hout. Hoger en hoger klim ik in de boom, ik kijk om naar Poes. Zij staat nog in het gras. Ze vindt het verstandiger om eerst eens naar een lekker hapje uit te kijken. 'Kom op' roept ze, 'Ga nou mee!' Maar ik durf niet. Ik durf niet meer terug. Oh, ik zit veel te hoog in de boom. Hoe moet dat nu? Poes roept, dat ik niet met m'n kop naar beneden moet gaan. Weer hang ik aan mijn scherpe nagels en beetje voor beetje zak ik omlaag, totdat ik weer naast Poes sta! Poes vindt, dat ik geen ondoordachte dingen moet doen en eerst maar eens moet gaan wennen aan het lopen op vier poezenpootjes. Ik begrijp het en we wandelen nu rustig verder, tot we bij een boerderij komen. Sluipend komen we de stal binnen, waar een heleboel witte geiten ons nieuwsgierig aankijken. Een oude schonkige geit zegt dat we niet hoeven te sluipen, we zijn juist van harte welkom. Zij wijst ons waar de emmers staan met hun heerlijke geitenmelk en als we ons keurig aan één emmertje tegoed doen, dan is er niets aan de hand. Het is verrukkelijk, we drinken onze buikjes helemaal rond en we bedanken de lieve geiten. 'Kom vanavond gerust weer terug.' zegt de oude geit vriendelijk,´Jullie kunnen op de hooizolder gaan slapen, als je wilt.´
We lopen niet zo veel meer. Eenmaal in hoog gras aangekomen, worden we zo slaperig, dat we onze oogjes steeds dichtknijpen en Poes is niet de enige, die spint. Ik hoor een prachtig diep geronk, mooier dan zingen. Het is spinnen en dat doe ik zelf…
Scherp puntje.
15:14, 24/09/2009
.. 0 reacties
.. Link
" Mijn hoektand is eruit", riep ze door de telefoon. "Ik zat er de hele tijd aan te draaien en ineens kon hij niet meer terug. Toen ging ik nog meer draaien en opeens had ik hem in m'n hand. En nu zit ik steeds met m'n tong in dat gat! En daar zit een scherp puntje...."
Het Koning boek
13:14, 8/07/2009
.. 0 reacties
.. Link
Het is midden in de nacht als de slaapkamerdeur openzwaait.
Ik geloof haast mijn slaapverdwaasde ogen niet; daar staat mijn buurvrouw met mijn zevenjarige zoon aan haar hand.
Ze zegt: ‘Kijk, daar liggen ze!’
Hij had gedroomd dat zijn ouders hem hadden verlaten en zich naar de buren gespoed om hulp.
De achterdeur bij de buren was niet op slot en zo kon hij hun slaapkamer betreden.
Zij knipten hun beddenlampje aan en mijn zoon zag een boek op het nachtkastje liggen. Hij vroeg om uitleg over de titel. Het was iets met ‘koning’ erin.
‘Ja, het is goed hoor, een andere keer’, sprak buurvrouw, pakte zijn handje en bracht hem naar zijn eigen huis.
Geen titeluitleg, alleen maar: ‘Kijk, daar liggen ze’.
Strandwandeling
12:11, 9/06/2009
.. 0 reacties
.. Link
Er stond een straffe noorderwind bij een strakblauwe lucht tijdens het lopen aan zee. We liepen met z’n drieën, mijn vriendin Ange, Kyra - de Hollandse herder - en ik. Kyra begon last te krijgen van haar ogen door het opstuivende zand. We beëindigden de wandeling en besloten poffertjes te gaan eten om geen lege maag te hebben tijdens het volgende onderdeel van de dag. We gingen de - prachtig onderaan de duinen gelegen - begraafplaats in Schoorl bezoeken. Het lag er beschut, stil en mooi in het late zonlicht. Er was niemand - dachten we - totdat we op een afstand iemand ontdekten die roerloos bij een graf stond. Het was een grote zwarte man. Wij bleven kalm en langzaam langs de grafzerken lopen. En zo naderden we de man die stond te bidden, tenminste... we hoorden hem zachtjes prevelen. Af en toe ging zijn hoofd achterover en keek hij recht de lucht in. Opeens draaide hij zich om en keek ons vol aan, een en al warme uitstraling. Hij vroeg ons wat we hier deden. Ange vertelde hem dat we keken of er een aardige plek zou zijn... Hij toonde zich verbaasd, wie dacht daar nu aan? Mensen zijn doorgaans toch bang voor de dood? Er ontstond een gesprek over het menselijk bestaan in verband met de goddelijkheid. Over vreugde en verdriet. Het verdriet was zichtbaar en voelbaar... ‘Maar...’ zei hij. ‘We hebben tot taak om te genieten van het leven en goede gedachten te koesteren’. Hij raakte ons even aan. Stak een pijpje op, blies een wolkje om zich heen en verdween op zijn fiets. In de avond zag ik een overlijdensadvertentie met de tekst: ‘Daarom lijkt het me het beste dat de mens vrolijk is en geniet van het leven. Want als hij eet en drinkt en plezier heeft van zijn werk is dat een geschenk aan God’. (Prediker 3:12,13) Precies de boodschap van onze zwarte engel!
Poësie aan Bergen aan Zee
10:16, 21/05/2009
.. 1 reacties
.. Link
Voorzichtig, wandelende onbenullen. Golven weten te verhullen - het klein gevaar - gemeen en bloedig pijnlijk: een zeevrucht aan uw teen.
Kater
18:46, 4/05/2009
.. 0 reacties
.. Link
Nog een koude wind, toch werd er een heerlijk plekje gevonden door de dikke rode kater.
Genietend strekt hij zich en traag likt hij zijn rechter nagelig poezenpootje.
Het dak is zalig warm. Van wie is de lieve kat? Ja -die is van de buurvrouw. Van wie is dat warme dak dan wel? Nou, dat is de bovenkant van het lelijke autootje dat naast poes zijn huis staat.
Hoog bezoek
20:41, 3/05/2009
.. 0 reacties
.. Link
Op een mooie dag in de herfst, kregen wij in Langweer hoog
bezoek: De rector van het gymnasium en zijn vrouw,
de heer en mevrouw Vogelaar. Op de thee.
Mijnheer Vogelaar keek over het meer en het leek hem erg aardig
om mijn zoon Romke over het water te zien scheren met de O.K.jol.
Daar had Romke niets op tegen en hij trok zijn wetsuit aan,
daarover heen een oude in jacquard gebreide jurk van mij om het
kwetsbare pak niet te beschadigen. Geen zeilpetje, maar een
zwarte vilten hoed werd op het lange steile haar gezet.
De O.K. jol lag op een trailertje vlak voor het raam, zodat wij
de voorbereidingen konden volgen.
Met ruime bewegingen ging Romke over het gelakte hout van het
bootje. In zijn handen had hij een zachte doek, waarmee hij
opgedroogde waterspatten wegveegde.
Na een kwartier dit schouwspel te hebben gevolgd, vroeg mijnheer
Vogelaar:" Wat doet Romke nu eigenlijk?"
"Hij maakt het bootje mooi glad!" antwoordde ik.
V.:"Oh, is dat nodig?
Ik zei, dat het vast en zeker de bedoeling was.
De poetsbewegingen werden nu fijnzinniger, meer geconcentreerd op
kleine, voor ons niet zichtbare vlekjes.
Ik begon me ongemakkelijk te voelen, want ik zag, dat mijnheer
Vogelaar ongeduldig werd. Er was intussen opnieuw een kwartier
verstreken.
Ik liep naar Romke toe en vroeg of hij nu het bootje in het water
wilde laten glijden, want de rector en z'n vrouw wilden onderhand
wel eens opstappen.
"Eerst moet het bootje schoon!"
"Romke, doe dat dan straks, als je gezeild hebt."
"Nee zo ga ik niet het water op!"
Het wrijven en poetsen ging onverminderd door en ik keek naar het
echtpaar, dat stuurs door het grote raam naar buiten blikte.
" Romke, alsjeblieft, die lui willen je nog zien varen, maar ze
zijn nu echt aan het chagrijnig worden. Gooi die boot in het water!'
" Het is nog niet klaar!"
" Begrijp dan, dat die mensen zo weggaan, terwijl ze op dat
zeilpartijtje gewacht hebben!"
" Dat kan wel zijn, ik maak het eerst af!"
Wat er 'af' moest was mij ook niet duidelijk, maar ik gaf het op
en ging weer naar binnen.
Mevrouw Vogelaar had juist haar vest aangetrokken en zij
verkondigde, dat zij beiden weer naar Leeuwarden teruggingen.
Ik weet niet meer of jullie nog afscheid genomen hebben, ik denk
het eigenlijk niet.
Wel zie ik het beeld nog voor ogen, twee wegwandelende mensen op
het pad en hier bij het huisje - onder de zwarte hoed - mijn ijverig poetsende zoon.
Kukeleku...
15:47, 25/04/2009
.. 0 reacties
.. Link
Onder het slaapkamerraam klinkt een luid gekraai. Ik word klaarwakker en realiseer me dat dit niet kan, want Laurens, het tienjarig Chabothaantje, is immers vorige week overleden. Hij was de laatste van het koppeltje Chabot kippen. Bertha de logeerkip, een Wyandot, is nu het enige dier op twee poten op ons erf. Bertha en Laurens kwamen iedere ochtend graantjes opeisen bij de keukendeur. Ik ga naar beneden en zie tot mijn grote verbazing dat Bertha een dikke borst opzet en kraait alsof zij Laurens heeft ingeslikt. Onze Bertha kan kraaien als een haan...
Vrouwencirkel
14:16, 6/04/2009
.. 0 reacties
.. Link
"Talent moet wel via scheurtjes kunnen ontsnappen, zoals dat ook gebeurt met het vuur van vulkanen...." Het talent te onderzoeken, vast te houden en dan weer te verpakken. Het talent dat in deze groep vrouwen gezocht, bezeten, gedeeld wordt, om elkaar te bevragen op wezenlijke zaken, elkaar uit te nodigen tot een klaterende lach, elkaar tot stilte proberen te zijn, een geestelijke rijdans te kunnen dansen, en ook de degens eerlijk kruisen. Elkaar tot schouder kunnen zijn en zo in kleine kring elkaar tot 'vuurvonkje' te toveren, om voorzichtig 'licht' te zijn.
Dus... plamuur ze niet dicht die scheurtjes, maar laat al de hier bovengenoemde vonkjes maar ontsnappen.
Lente.
18:46, 20/03/2009
.. 0 reacties
.. Link
Midden in de nacht word ik wakker van een geluid dat ik niet meteen herken. Ik hoor:'Puuut-puuut-puut.... puut - puut'. Steeds weer in herhaling. Ja, nu weet ik het weer, dit lieve liefdeslied is van onze pad. Hij is weer wakker geworden in het onooglijke vijvertje dat zich in de tuin bevindt. Het was in deze winter, tijdens de vorstperiode, ook al zo verbazingwekkend dat ik in deze 'vijver' twee enorme vissen aantrof. Helaas morsdood. Volgens een kenner waren het voorns, behorend tot de familie van de karper. Hoe komen zij in zo'n rotvijvertje terecht? Gelukkig voor de pad dat hij weg kan gaan wanneer deze plek hem niet langer meer bevalt. Gelukkig voor mij dat hij er nog niet voor gekozen heeft, want ik wil graag wakker worden voor zijn zoet liedje 'Puuut - puut - puut!'.
Scheldpartij
12:58, 15/03/2009
.. 0 reacties
.. Link
Hugo – onze hond - heeft een bloedhekel aan reigers. Het levert hem veel stress op wanneer we hem niet loslaten als hij een reiger in het land ziet staan. Het liefst wil hij dwars door sloot of vaart spurten om de reiger op te jagen om vervolgens nog een tijdlang blijk te geven van zijn ongenoegen. Sinds kort is er een reiger die heel kwaad is op Hugo. Deze reiger had uit een sloot een paling gevist. Triomfantelijk steeg hij op met de dikke spartelende paling in zijn snavel geklemd. Ik kwam net aanlopen met Hugo. Zijn razend geblaf verstoorde de ochtendrust op het laantje. Reiger liet zich niet onbetuigd, hij krijste terug en dit nu was niet zo verstandig van hem, want hij verloor hierbij de paling... De zielsgelukkige paling viel terug in de sloot, maar de scheldpartij tussen de reiger en Hugo kende z’n weerga niet.
Zondagmorgen
13:53, 22/02/2009
.. 0 reacties
.. Link
Na een lange kerkdienst liep de gemeente stemmig het kerkepad af. Tussen het zachte gemurmel en het geklikklak van zondagse schoenen klonk opeens luid de stem van mijn vijfjarige zoon.
Met fonkelende ogen van boosheid schreeuwde hij: 'Had Eva maar nooit aan die appel gezeten, dan hadden we dit niet gehad!'
In het Bergense bos
12:54, 14/02/2009
.. 0 reacties
.. Link
Oude vrouw loopt met haar twee mini Schnautzers het bos uit. Mijn honden zijn benieuwd naar die twee en trekken me naar de vrouw toe. “Ze zijn zo lief en zo slim, mijn hondjes”. zegt ze.“ Ze missen mijn man ook zo erg, het is nog maar twee maanden geleden... hij gleed zomaar weg. Opeens lopen er tranen over haar gezicht en dan zegt ze “Sorry...”
Turkse Tortel
14:48, 31/01/2009
.. 1 reacties
.. Link
Met opgebolde veren zit hij te wachten op een kale tak in de eik, een tak hoger zitten twee bosduiven. Zij wachten ook. Het vriest nog behoorlijk. Op blote voeten en nog in nachtpon ga ik met een bakje graan naar buiten en zet het neer voor Laurens, het oude haantje. Hij wil graag graantjes pikken uit het bakje, Bertha, de oude dikke kip heeft het liever uitgestrooid. Ze zijn amper begonnen aan hun ontbijt of de duiven uit de eik komen aanvliegen en pikken ijverig mee. Bertha wordt boos, richt zich op en jaagt ze alledrie weg. Even houden ze nog afstand, maar bij de nieuwe poging is er niets meer aan de hand. Er wordt gezamenlijk en stilletjes gegeten. Achter de ramen kijken de honden toe. Als het vijftal vleugelvriendjes verzadigd is, mogen de honden naar buiten en één van hen eet de laatste graantjes op.
Dag uit 1000
18:18, 10/01/2009
.. 0 reacties
.. Link
10 januari 2009
Zon en ijs en schitterig vriesweer, mooier kan het niet op de verjaardag van onze oudste zoons hun oudste dochters. Iedereen kijkt alsof dit maar gewoon is... Ik vind van niet.
Poesiealbum en verjaardag van Hilde
11:52, 9/01/2009
.. 0 reacties
.. Link
Een nieuwe bh gekocht, een hele mooie. En – voor de laatste keer knip ik het kostbare juweel eraf. Ik plak dat in jouw boekje als herinnering aan al die andere strikjes en glinsterdingetjes die na aankoop onverwijld afgeknipt dienden te worden en afgegeven aan de kleine Hilde.
Vertel me alsjeblieft niet dat je dit allemaal vergeten bent, net zoals dit het geval was met het geluid van de klankschalen uit de grote box in de stacaravan op Texel.
Om de beurt zette ik jou en je vriendje Rens er pal tegenaan met jullie lieve ruggetjes. De bedoeling was om niet alleen te luisteren naar de klankschalen, maar om de trillingen te voelen. Dit alles om angst en heimwee te bezweren, ik geloof dat het nog veel erger werd...
Je herinnert je er in elk geval niets meer van. Misschien wel weggestopt, al die ellende, denk je niet?
Het was allemaal leuk en spannend om jou te logeren te hebben, vooral omdat jouw reacties meestal onvoorspelbaar waren. Samen met jou bezocht ik een keer mijn zus. Bij het afscheid zwaaide zij ons na met haar door reuma misvormde hand. Onmiddellijk stak jij twee scheve vingertjes omhoog en zwaaide naar haar met net zulke rare hoekige schokken als zij deed naar ons.
Er was een tijd dat jij voor ieder O liever een U zei. Op een keer zei ik tegen jou: ‘Dat is dum, hoor!’ Reactie:‘Dat mag je niet zeggen, stummert!’
En dan is zo snel de tijd gekomen dat de kleine Hillebilly een grote Hilde is geworden, zelfs groter dan ik ben. Op een avond laten wij samen de honden uit op de Mollaan en we hebben onze armen om elkaar heen.
Zo gezellig en vertrouwd, daar kan je wel eens van dromen als je pas Grootmoeder geworden bent. Maar als het dan ook nog verwezenlijkt wordt is dat een heel gelukkig moment.
Dag lieve Hilde, alle beste wensen van mij vergezellen jou,
Waterstokerij, december 1941
11:19, 27/12/2008
.. 2 reacties
.. Link
In de Wippolder is de waterstokerij van Schuurhuizen. Middenin de Spiekmanstraat. Het is nog donker als mijn vader op maandagochtend twee tonnen kokend water voor de was gaat halen. Hij loopt twee keer naar Schuurhuizen, want er kan maar één ton op de houten steekwagen. Onderaan de ton zit een stop met een gore doek eromheen, zodat er geen water uit kan lopen onderweg. Als het hete water eenmaal in de wasmachine zit, dan moet je de slinger heen en weer gaan bewegen, het liefst 250 keer. Waarom het een wasmachine heet is niet duidelijk, want je moet alles zelf doen. Maar goed, er zit ook een wringer gemonteerd aan de rand van de wasmachine. Helaas maakt die wringer het geheel nog niet tot een feest. De hele was moet twee keer door de wringer gedraaid worden. Eén keer vanuit het sop en de tweede keer na het spoelen. De was wordt wel schoon, maar de stemming steeds slechter. Iedereen die moet helpen wordt vreselijk chagrijnig. Kortom: erg gezellig is het niet bij ons op de maandagochtend.
{ Vorige Pagina } { Page 1 van 2 } { Volgende Pagina }
Profiel
Mijn Profiel
Archief
Vrienden
Mijn Foto Album
Links
Lees alles over mijn boek 'Jij, jij bent het'Categorieën
Recente Artikelen
Speelderkens 2Ambitie
Speelderkens
Spinpoes
Scherp puntje.